بسم رب الحسين

هر جايي كه قدم بگذاري آداب مخصوص به خود را مي طلبد ، چه رسد به هيات كه از مقدس

ترين مكان هاست.

آن چه در زير مي آيد قسمتي از آداب هيات است كه رعايت آن نزديكي ات را اهل بيت و خداي

اهل بيت بيشتر مي كند .

وقتي به هيات آيي ،پاي در ركاب نه ، مهار و چموش نفس را بكش و بر رذالت بتاز و حجاب

 آمال را لگد كوب كن ، بتاز تا به درگاه نياز برسي.

از گذشته ات فرار كن و به سوي آينده بيا ، بيا تا انتهاي راه را ببيني ، سرازيري قبر را .

آنگاه كه اسبت را از نفس انداختي و به مقصد رسيدي ، آن گاه او را رها كن .

با قدم به وادي طوبي در آ.

ابتدا پاي برهنه كن و چون " بشر حافي " به دنبال مولايت بشتاب كه روي از تو بر تافته و

رفته است.

برو تا به آقايت برسي.

او در دل هنوز منتظر آمدن توست ، هر چند تو را ترك گفته است.

او خيلي منتظر تو بوده خودت را به قدوم مولايت بيانداز. نمي خواهد حرفي بزني راحت گريه كن

 ، او همه ي حرفهاي دلت را ميداند .

از او بخواه تا تو را با خودش ببرد . اگر گفت كجا؟ بگو كربلا .

اگر فرصت ديدارت تمام شد و ديگر جز يك كلمه نتوانستي بگويي :

بگو حسين

بگو حسين

بگو حسين

اين كلمه هيچوقت تمام نمي شود . آنگاه رو به قبله بنشين و دعا كن .

دعا كن خدا تو را هيات راه دهد.