باز نمی دانم این حس غریب اعتماد و احترام و دوست داشتن تو از کجا سرچشمه گرفته است

خواستم در روئیاهای کودکانه ام تصویرت را تداعی کنم

می خواستم اولین دعای سحرگاهم تو باشی و اولین هدیه ام نیز از خالق تو باشی اما آسمان آرام آرام بارید و سجاده ام را نمناک و معطر کرد و جز زلالی قطرات دیگر هیچ ندیدم .

و اکنون به آنجا رسیدم که تو هستی چون راهت ، راهی نیست که با گذشت زمان از یادها برود و چراغی نیست که با باد نسیان خاموش گردد، تو همیشه هستی چون مادر از همان بچگی میگفت که تو پیش خدا رفتی و هرگز نمی میری .

چون:

                              *** شهیدان زنده اند***